Makulatura

Kabinetimdə oturmuşdum. İcarə pulunu ödəmək vaxtı çatmışdı. Buna görə də Makkelvi məni köçürməyə çalışırdı. İçəridə nəfəskəsən isti vardı. Kondisioner işləmirdi. Hardansa gəlib stolun üzərinə qonmuş milçək iməkləyə-iməkləyə gəzirdi. Əlimi yelləyib milçəyi ovcumla əzdim. Xatirə qoyub getdiyi cəsəd izlərini balağıma sürtüb təmizlədim. Elə bu anda telefon zırıldadı. Dəstəyi qaldırdım. – Eşidirəm.– Lui-Ferdinand Selinin əsərlərini oxumusunuz? – qadın soruşdu. Çılğın səsi vardı. Neçə illər idi, qadınlarla münasibətdə deyildim.– Hmm-m, – dedim, – Selin…– Mən Selini axtarıram, – qadın dedi. – O, mənə lazımdır. Səsinin çılğınlığı ona olan marağımı artırdı.– Selin? – mən soruşdum. – Onun haqqında nəsə bir məlumat verin. Xanım, susmayın, danışın görüm…– Şalvarınızın miyançasını bağlayın.Şalvarıma baxdım.– Hardan bildiniz qabağı açıqdır? – soruşdum.– İzahata ehtiyac duymuram. Mənə Selin lazımdır.– O, ölüb axı…– Xeyr, ölməyib. Onu tapın. Mənə lazımdır.– Əgər yalnız meyidinə məxsus sümükləri tapsam, onda necə?– Ay səfeh, gicləmə, Selin yaşayır.– Harda yaşayır?– Hollivudda. Qulağıma çatan məlumatlara görə, Red Koldovskiyə məxsus kitab mağazasının həndəvərində dolaşır.– Elə isə, özünüz niyə tapmırsınız?– Həmin adamın Selin olmasına əmin deyiləm. Heç olmasa, bunu bilmək lazımdır.– Şəhərdə yüzlərlə dedektiv ola-ola, mənə niyə müraciət edirsiniz ki?– Con Barton məsləhət gördü.– Hə, Barton, deyirəm axı. Qulaq asın. Pulu qabaqcadan ödəməlisiniz. Sizinlə şəxsən görüşməliyəm.– Bir neçə dəqiqədən sonra sizdə olacam, – o, dedi.Dəstəyi asdı. Şalvarımın qabağını bağlayıb, onu gözlədim.